bila berkata2

walaupun tak pernah terlintas apa nak cakap.
tapi rasa mcm ada sesuatu yg tersimpan dlm hati.
menunggu masa utk diluahkan.
ataupun mungkin akan berterusan terkunci dlm hati.
tiada siapa yg tau.

sy mmg banyak merepek.
selalu pun cakap benda yg kadang2 menconfusekan diri sendiri.
tapi kan. tu mmg lumrah.
dah jadi kepribadian.
smoga tak jadi gguan kepribadian sudah.

penat tunggu si dia tak pulang2 dari game futsal kat kuningan.
kalau ikutkan hati mmg rasa menyesal tak ikut je tadi.
tapi sebenarnye dah janji kawan nak pg TA makan Jco yg enak.
tapi sebab hujan.
impian tue tinggal impian.
mungkin besok after diskusi akan shoot jugak pg TA menjilat oreology yg enak.
hahaha.

skrg musim hujan.
dulu musim panas.
nak kata banyak season kat jakarta nie tak lah.
more like extreme wheather je memanjang..
dulu panas macam gurun sahara...
bila dah hujan... tak berenti2 pulak.
jgn banjir mcm dulu sudah. tak larat nak dievakuasi lagi.

hati kacau. fikiran runsing.
apasal org yg dianggap kawan yg memahami dah berubah?
bosan hidup mcm nie.
pnh dgr ada org bgtau..
"don't get emotionally attached to anybody"
walaupun nak sangkal kata2 tue.
tapi deep down inside ada jugak benarnya.
but still rasa tak boleh aply on every condition.

exam tak jadi tukar.
buat penat je ingat boleh lepak2 sbb exam postpone.
tapi tak pun.
saje je buat gimik.

kenapa sy berbahasa malaysia(walaupun dah tak tau ada cmpur2 bahsa indo)
sebab malas nak fikir grammar yg betul.
english sy dah buruk.teruk.rusted.
kalau sy yg dulu dgr sy yg skrg cakap.
mesti gelak besar sambil berkata.
"loser".
enak je hati bilang begitu.
tapi itu adalah hakikat..